Rozdział piąty- ostatni

                                                                   "Epilog"
 3 miesiące później

     Ostatnie trzy miesiące ciąży Zlatan nosił mnie na rękach i spełniał każą, nawet najgłupszą z moich zachcianek. Pewnego wieczora leżał wykończony po meczu PSG z Chelsea , gdy obudziłam go energicznym szarpaniem.
- Zlatan... Zlatan kochanie obudź się!
Zerwał się stając przy łóżku niemal na baczność, jego kruczoczarne włosy sterczały we wszystkich kierunkach. Zawsze tak było, gdy mył je przed snem i zasnął nie zawiązawszy ich gumką.
- Co się stało?! Kochanie czy to już?!- spojrzał na mnie przerażonym wzrokiem.
- Nie, ale jestem okropnie głodna. Mógłbyś przynieść mi pierogi ruskie?- zapytałam uśmiechając się do niego. Na jego twarzy wymalowała się ulga.
Uwielbiałam pierogi ruskie a tylko dwie knajpy w Paryżu potrafiły je zrobić tak jak lubiłam.
Mój narzeczony(tak zaręczyliśmy się, ale nie będę wam mówić gdzie, podpowiem że było to miejsce do którego miałam już nigdy nie wejść) popędził do polskiej dzielnicy błagać kucharza żeby o drugiej w nocy ugotował mu mój ulubiony specjał.
Za to go kochałam. Nie był ideałem, bo tacy ludzie nie istnieją. Przez trzy miesiące naszego wspólnego mieszkania odkryłam wiele jego wad. Był niezwykle wybuchowym człowiekiem, rozwalał po mieszkaniu brudne ubrania a jego torba treningowa mogła stać na środku salonu i zaśmierdnąć, gdyby nie moje interwencje.
Nie lubił się także z Hugiem, który notorycznie obsikiwał pozostawione samopas części garderoby Zlatana.
Nasze życie było idealnie niepoukładane.
     Kilka dni po mojej nocnej wyżerce zaczęłam rodzić. Zlatan postawił na nogi pół kliniki, sam na przemian krzycząc i blednąc. Nasze matki nie zdążyły przyjechać na czas, ale pojawiły się dwadzieścia cztery godziny później gdy lekarz oznajmił przerażonemu Ibrahimoviciowi, że został ojcem ślicznej córeczki.
Pielęgniarka wprowadziła Zlatana do sali gdzie leżałam, był bladziutki, ale gdy pierwszy raz wziął Vesnę na ręce zakochał się od razu.
Mała dostała imię po jego prababci na pamiątkę jego bałkańskich korzeni.
Dziewięć miesięcy później.

    Ostatnim akcentem mojej i Zlatana historii niech będzie opis naszej podróży poślubnej.
Wzięliśmy w końcu skromny ślub w mojej rodzinnej miejscowości. Przyjęcie dla znajomych wyprawimy jak tylko wrócimy z wakacji. Właśnie leżę na łóżku w pokoju rozświetlonym przez jukatańskie słońce. Tak jestem w moim ukochanym Meksyku, który ujął mnie zanim jeszcze go ujrzałam. Mała śpi w kołysce a Zlatan poszedł po coś do picia. firanki falują unoszone przez łagodne podmuchy wiatru.
Wczoraj kochaliśmy się w słońcu tak jak to sobie obiecywaliśmy. Może to zabrzmi głupio, ale najbardziej lubimy to robić w ciemnościach. Mamy jakieś wspomnienia z tej przeklętej windy.
Mam nadzieję, że będziemy żyli długo i szczęśliwie zdala od katastrof windowych.
                                                                      Amelie
PS. Tutaj Zlatan! Miałem ochotę nazwać naszą pociechę Winda, ale Amelie się nie zgodziła. :D
                                                                  Koniec
___________________________________________________________________________
Dobrnęłyście do końca mojego pierwszego pięciopartu. Dziękuję Wam za komentarze i wiele ciepłych słów. Każdy gest sympatii jest dla mnie niezwykle motywujący i przypomina mi dlaczego właściwie uwielbiam pisać :D

Żegnamy się ze Zlatanem i Amelie, ale mam dla Was niespodziankę. Dzisiaj powstał pierwszy rozdział mojego nowego opowiadania. Jest nazwany pięciopartem, ale nie wykluczam że może być ciut dłuższy. Temat jest dość skomplikowany. Jak zwykle miałam przed senną wizję i wprost musiałam przelać to do Worda.
Zapraszam Was serdecznie na opowiadanie El santo in fierno!
W rolach głównych Iker Casillas i Xabi Alonso!
                                                                                  Buziaki Fiolka :*